Jouw Zilverspoor
•• Nieuws
•• Voorproefjes
•• In de schijnwerper
•• Bonus materiaal
•• Forums
Over Zilverspoor
•• Over Zilverspoor
•• Contact
•• Alter Ego Press
•• Link pagina
Boeken op maat
•• Particulieren
•• Bedrijven
U i t g
e v e r i j Z i l v
e r s p o o r • S P O T L I G H T • W E E K 4 9, 2 0 1 1
Kunt u, voor onze lezers, kort het pad beschrijven waarlangs u zich tot schrijver ontwikkeld heeft?
De Britten hebben het over de sense of wonder, een soort metafysische verwondering of bevreemding die je kan overvallen in de weidse, ongerepte natuur. Maar ook bepaalde lectuur of films kunnen dat gevoel weleens oproepen. Vooral in het fantastische genre of de sciencefiction is het dikwijls raak. Je moet maar eens het verontrustende verhaal The White People van Arthur Machen lezen, waarin toevallig ook sprake is van aparte heiligen.
Zelf kreeg ik het voor het eerst te pakken toen ik als kind in een Brusselse buurtbioscoop de film The Time Machine zag, die van George Pal uit 1960. Van die film droom ik soms nog, maar ik heb hem ondertussen wel acht of negen keer opnieuw gezien.
Het is die hang naar het geheimzinnige en het wonderbaarlijke, aangeboren denk ik, dat aan de basis ligt van het meeste van wat ik schrijf. Ik zeg aangeboren, want mijn broer is astroloog en die wees me eens op de planetaire bezetting van mijn zogenoemde Achtste Huis. Bleek dat die bezetting zeer precies naar dat aspect van mijn persoonlijkheid verwijst. Ik heb dat nagekeken en ik sta nog altijd versteld van de accuraatheid hiervan!
Later heb ik de fantastische verhalen van de Amerikaanse auteurs Edgar Allan Poe en H.P. Lovecraft ontdekt, overigens voorbeelden voor veel beginnende schrijvers in het genre. Bovendien sprak dat psychische en emotioneel onevenwichtige van die auteurs mij aan; de meeste van mijn eigen verhalen en novellen hebben eveneens een matig tot sterk wankel hoofdpersonage. Ook bij Poe en Lovecraft trouwens vaak numineuze en spookachtige tableaus die de rationaliteit tarten.
Men heeft het dan dikwijls smalend over escapisme en vlucht in een fantasiewereld, hoewel onze menselijke samenleving zélf generaties lang bijeengefantaseerd werd door regelneven en egotrippers. En de rest volgde maar. Het tegendeel is eerder waar, de Franse paleontoloog Teilhard de Chardin zei het indertijd al: ‘Slechts het fantastische heeft kans realiteit te zijn’.
Skeptici vinden het niet-rationele denken gevaarlijk. Mij schiet hier dan te binnen wat een overlevende van de goed geoliede nazi-moordkampen ooit zei: niet het methodische denken, maar het wilde denken zal de menselijke soort redden...
U heeft voor Paranormale Heiligen nog enkele boeken geschreven en u geeft het tijdschrift Portulaan uit. Kunt u hierover iets meer vertellen?
Van mijn hand verschenen naast fantastische verhalen en novellen al enkele non-fictie boeken over rooms-katholieke heiligen. De vaak desoriënterende gebeurtenissen rond de Franse mystica Jeanne d’Arc en haar visionaire landgenote Bernadette Soubirous heb ik proberen te verklaren vanuit een nieuwe invalshoek. In het geval van Jeanne is die benadering paranormaal/spiritistisch en psychiatrisch, bij Bernadette blijkt duidelijk dat er bepaalde geheime genootschappen over de schouders van haar veelbesproken Moedermaagd keken.
In 1985 begon ik met een bescheiden tijdschrift waarin fantastische en paranormale fictie en non-fictie centraal staan. Indertijd ben ik Portulaan zelfs van deur tot deur gaan verkopen!
Het valt op dat u in Paranormale Heiligen een redelijk neutrale positie inneemt en conclusies vaak aan de lezer laat. Daarnaast heeft u een kritische, maar wel respectvolle en soms ook humoristische kijk op de besproken materie. Kunt u weergeven wat uw insteek was met het schrijven van Paranormale Heiligen?
Net als in Het
Verborgen Lourdes en Het Jeanne d’Arc-syndroom is de centrale vraag in
Paranormale Heiligen of er een bovenzinnelijke werkelijkheid bestaat
die wél buiten het bereik ligt van de wetenschappelijke methode, maar
niét van meesters in de introspectie en de zielenvlucht.Je kan honderden boeken hebben gelezen en dan plots iets toegeschoven krijgen dat nieuw licht werpt op vragen die al vroeg je geest bezighielden. Zo’n tien jaar geleden las ik het boek The Trickster and the Paranormal van de Amerikaan George P. Hansen dat mij zo’n haha-ervaring bezorgde. Hansen, een goed geïnformeerd parapsycholoog, legt zeer helder uit dat paranormale onregelmatigheden wel degelijk bestaan, maar dat die evengoed rond sociale krachten draaien als rond psychische of fysische. Hoe meer een individu afwijkt van de geroutineerde psychosociale normen en patronen, hoe meer hij kans loopt tegen grensvervagende paranormale en mystieke toestanden aan te lopen. De marginale en verwarring zaaiende tricksterfiguur trekt het ongeordende, niet-rationele aan. Of lokt het uit...
Ik ben opgegroeid in een rooms-katholiek milieu, maar haar dogma’s en doctrines deel ik ondertussen niet meer. In tegenstelling tot een goed aantal ex-gelovige auteurs heb ik daar later nooit op neergekeken of schamper over gedaan. Nu, het zal ook wel liggen aan de magische en mystieke halo rond dat instituut. Ik ben zelf misdienaar geweest, en is de eucharistieviering geen onvervalst magisch ritueel?
Maar ook over de mensen die mij toen dagelijks omringden, nonnen, broeders, priesters, noem maar op, kan ik nauwelijks een slecht woord zeggen. Hoezeer hun reputatie ook geschaad is door de kwalijke streken van hun collega’s die vandaag zo vaak de media halen.
Overigens toch merkwaardig hoe de ambigue tricksterfiguur, zoals door George Hansen omschreven, dikwijls ook gekenmerkt wordt door een seksuele dubbelzinnigheid. En de rooms-katholieke Heilige is een uitgesproken tricksterfiguur, vaak genoeg de letterlijke belichaming van het wonderbaarlijke...
U beschrijft de levensloop van een flink aantal heiligen in uw boek. Aan welk stuk of welke stukken heeft u met het meeste plezier gewerkt, en waarom?
Ik heb een speciale herinnering aan het hoofdstuk over Pater Pio, de gestigmatiseerde. Mijn enkele jaren geleden overleden vriend Karel Biddeloo, bekend tekenaar van De Rode Ridder, maakte mij indertijd attent op de Broeders van Liefde van de Belgische gemeente Bierbeek. Die mensen werken daar in een gesticht voor mentaal gehandicapten. Eén van de broeders was namelijk de assistent geweest van wijlen broeder Arnie, die bij leven regelmatig naar Pio in Zuid-Italië reisde. Arnie wilde diens devote boodschap ook in België verspreiden. Ik heb die medewerker toen geïnterviewd. Na afloop haalde hij een paar vingerloze wantjes uit de kast die pater Pio nog had gedragen om zijn bloedende handen te verbergen. Ik kreeg één van die kostbare wantjes voorwaar op mijn hoofd geplaatst, gevolgd door een beschermend gebed. Lang geleden dat ik mij nog in een dergelijke rooms-katholieke sfeer had bewogen, maar het geheel bleef ontroerend genoeg.
Bent u alweer bezig met toekomstige projecten, en kunt u daarvan een stukje van de sluier oplichten?
Ik heb jullie onlangs ook een bundel fantastische verhalen opgestuurd. Ik leg nu de laatste hand aan een werk over tricksterfiguur numero uno, Jezus van Nazareth of eigenlijk de Nazoreeër. Wellicht het meest besproken en vereerd personage uit de geschiedenis. En toch had deze storende randfiguur destijds zelfs geen stek ‘om zich te ruste te leggen’!
Jezus en de kerkelijke instituten hebben allang nog weinig met elkaar gemeen. Feit blijft dat er iets ontzagwekkends afstraalt van die man; hij doorzag in een oogwenk de ijdele en aanmatigende preoccupaties van zijn medemens. Geloof me, zijn tijd is niet voorbij, wel integendeel. Enkele avant-garde cognitieve psychologen zijn nog maar net begonnen transpersoonlijke gebieden te verkennen die Jezus indertijd bij wijze van spreken al had platgelopen.
Ik heb overigens ook een boek klaarliggen over de fameuze Lijkwade van Turijn. De wetenschappelijke koolstofdatering heeft het linnen in de 14de eeuw geplaatst en daar leg ik mij bij neer. De Lijkwade is niet het graflinnen van Jezus. Maar ik meen de ware herkomst van deze lastige middeleeuwse relikwie finaal op het spoor te zijn gekomen. En die waarheid blijkt éven wonderbaarlijk te zijn als was het doek wel de lijkwade van Jezus geweest!